Een herinnering
voor de toekomst

Doe ik het wel of doe ik het niet?

Van mijn vriendin kreeg ik een link doorgestuurd van de website van de Memorybox. Ze wist niet goed hoe ze erover moest beginnen omdat het natuurlijk wel een moeilijk onderwerp is. Daarom maar de link, zodat ik zelf rustig kon kijken of dit misschien wat voor mij zou zijn.


Rustig op de bank

Toen de kinderen die avond in bed lagen en mijn man sporten, heb ik op de bank de link geopend. Alleen, want ik wist dat het moeilijk zou gaan worden. Toen ik in het appje van mijn vriendin de naam Memorybox zag staan wist ik meteen dat dit bij mij zou passen.
Passen omdat ik weet dat ik niet lang meer te leven heb. Omdat ik 2 maanden terug te horen heb gekregen dat ik ongeneeslijk ziek ben, ze niks meer voor me kunnen doen en de ‘dingen’ maar moest gaan regelen.  Ondanks dat ik weet dat het wel iets voor mij zou kunnen zijn roept alles in mij dat ik zou willen dat het niet zo was. Dat ik niet degene ben die dit soort dingen moet gaan regelen, dat het niet mijn leven is dat binnenkort eindigt en al helemaal niet dat het mijn kinderen zijn die straks zonder hun moeder door het leven moeten.

 

De dingen regelen

Toch is er ook iets in mij dat zegt dat ik sterk moet zijn. Dat het is zoals het is en dat het voor iedereen het beste is dat ik de dingen goed geregeld heb. Dus ook dit. En met dit bedoel ik alles voor mijn kinderen. Want die moeten straks zonder mij verder.
Vol tegenstrijdige gevoelens heb ik de website bekeken. Confronterend maar ook zo mooi. Want het hele idee achter de Memorybox is natuurlijk heel bijzonder. Maar goed, wat ga ik hier nou mee doen? En ga ik hier überhaupt wat mee doen? Echt twijfel was er niet want ik weet dat dit de dingen zijn die ik moet regelen maar ik moest wel een hele hoge drempel over om de stap te zetten.

 

Luisteren naar mijn wensen

Voordat ik me zou bedenken heb ik een mail naar Judith gestuurd.Dat ik het eng vond en dat ik heel erg twijfelde, maar dat ik het ook graag goed geregeld wilde hebben. De volgende dag kreeg ik een mail terug met de nodige informatie. Om een lang verhaal kort te maken: binnen een week zaten we met elkaar aan tafel om kennis te maken en om mijn wensen in kaart te brengen. Ik voelde me meteen op mijn gemak en vond het fijn dat Judith zich kon inleven in mijn situatie. Ze luisterde naar mijn wensen en gaf advies daar waar nodig. 

Ik heb besloten om dit alleen te doen, samen met Judith. Ik wilde dat het mijn project zou worden zonder de invloed van mensen uit mijn omgeving. Wanneer de boxen klaar zouden zijn, zou ik het delen met mijn man en natuurlijk met mijn kinderen.

 

Het uitkiezen van de producten

Nadat ik de kleur voor de boxen had uitgekozen heb ik samen met Judith de producten gekozen die ik graag voor mijn kinderen in hun Memorybox wilde hebben.
We hadden afgesproken dat ze de boxen twee weken later klaar zou hebben en langs zou brengen. In die tijd heb ik me bezig gehouden met het schrijven van de kaartjes. Dat was wel een moeilijk moment. Want je schrijft de kaartjes in de wetenschap dat jij er niet meer bent wanneer jouw kinderen ze lezen. Gelukkig had Judith een mooi boek achtergelaten vol met gedichten en teksten.

 

Allerlei emoties

Toen Judith twee weken later de boxen kwam brengen, werd ik overspoeld door allerlei emoties. Verdrietig omdat deze boxen toch echt voor mijn kinderen waren. Dankbaar dat ik dit, ondanks mijn ziekte, nog wel kon regelen en blij omdat de boxen zo ontzettend mooi geworden waren. Die avond heb ik ze aan mijn man laten zien. Hij was verbaasd dat ik dit alleen had geregeld maar begreep heel goed het waarom daarvan.

 

Op zolder

En nu staan ze op zolder. In de wetenschap dat ze ooit heel veel troost gaan bieden aan mijn kinderen omdat ik er, ondanks mijn fysieke afwezigheid, toch een beetje bij ben.
Ik kan nu al genieten van hun blijde gezichten wanneer ze de cadeautjes uitpakken.


Ik kan niet anders zeggen dan DANK. 
Judith...DANK voor de geweldige begeleiding in dit proces en DANK voor het mooie resultaat!

- Sabine-