Een herinnering
voor de toekomst

En dan staat de wereld stil

Ineke (57): Eind 2018 hoorden we van onze dochter en schoonzoon dat we voor het eerst opa en oma zouden worden. Wat een wonder en wat een blijdschap! Net zoals mijn dochter zat ik ook op die spreekwoordelijke roze wolk om daar een aantal maanden later keihard vanaf te vallen. Want toen kreeg ik te horen dat ik ongeneeslijk ziek was: longkanker in een ver gevorderd stadium met uitzaaiingen. Dat er niks meer aan te doen was, was vrij snel duidelijk. En dat ik mijn eerste kleinkind nooit 'in het echt' zou kunnen zien ook. 


Afscheid nemen

De blijdschap had plaats gemaakt voor een grote berg verdriet. Verdriet omdat ik afscheid moest gaan nemen van alle dierbaren mensen om mij heen, maar ook verdriet omdat ik afscheid moest gaan nemen van dat wat ik ontzettend lief had maar wat ik nog nooit had gezien of vastgehouden: mijn eerste kleinkind.

Een waardevol geschenk

Ik wist meteen dat ik iets moois achter wilde laten voor mijn dochter maar ook voor mijn kleinkind. Maar wat precies dat wist ik toen nog niet. Via via kwam ik bij de Memorybox en dus ook bij Judith terecht. Tijdens een gesprek hebben we mijn wensen besproken en samen met de ideeën en tips van Judith is de box gevuld. 

Een kleindochter

Tijdens de zwangerschap heeft mijn dochter een pretecho laten maken en heb ik 'kennis gemaakt' met mijn kleinkind: een meisje! Zo mooi om te zien! 
Omdat ik wist dat het een meisje zou worden, kon Judith ook gericht de cadeautjes uitzoeken voor in de Memorybox. Ondertussen heb ik de kaartjes met daarop lieve berichtjes voor mijn dochter en kleindochter geschreven. Op die manier krijgen zowel mijn dochter als kleindochter bij de speciale momenten in hun leven nog een berichtje van mij.

Onbetaalbaar

Ik ben heel blij dat ik de stap genomen heb om een Memorybox te laten maken. Natuurlijk heb ik getwijfeld omdat het ook de nodige kosten met zich mee brengt. Maar ik weet nu al dat wat ik heb achter gelaten voor mijn dochter en kleindochter niet in geld uit te drukken is.

Sandra (35): "Ik had er geen idee van dat mijn moeder een Memorybox had gemaakt voor mij en Eefje. Twee maanden voordat ik uitgeteld was en 3 weken voordat ze is overleden, heeft mijn moeder de box aan mij gegeven. Wat een waardevol geschenk. Toen Eefje geboren is, was het gemis om mijn moeder groot. Wat had ik haar graag met haar kleindochter in de arm op de foto willen zetten. Een moment om vast te leggen en voor altijd te koesteren. Helaas kon dat niet meer. Maar wat heb ik een troost gehaald uit de lieve berichtjes en de mooie cadeautjes die uit de Memorybox kwamen. Herinneringen om voor altijd te bewaren. Ook voor Eefje heeft ze er een aantal persoonlijke cadeautjes en berichtjes in gedaan. Deze zorgen er voor, samen met de verhalen die ze van ons hoort, dat ze haar oma toch dichtbij heeft.'